Beschrijving
Bir baba okşadı başını kızının, güvenle bıraktı yatağında uyusun diye…Bir baba büyüttü kızını, bırakıverdi dünyaya yaşasın diye…Bir oğul, anne-babasını salıverdi toprağa, dönüverdi insanlık enkazı arasına…Sonra bu oğul ve kız enkazlar arasında gözkırptılar birbirlerine…Yürek kavşağında onları buluşturan acının mührüydü…Acı demek kalbin tam zamanı demekti…. Oğul, Perperok’du…. Kız, Ferda…\